Het brein is in. Eeuwenlang hebben we alleen maar kunnen gissen naar wat er in ons brein gebeurde.
Tegenwoordig zijn wetenschappers steeds beter in staat om de geheimen van hersenen te ontraadselen. In de neurobiologie kan men door gebruikmaking van scans inzoomen op het brein in actie. Geen wonder dat de laatste jaren om de haverklap publicaties verschijnen over de werking van onze hersenen.
Het is in ieder geval duidelijk dat het in onze bovenkamer een drukte van belang is. En de mijne is daarop geen uitzondering. Ik hoor er af en toe stemmen, hoor regelmatig muziek en mijn gedachten springen alle kanten op. Never a dull moment, zullen we maar zeggen.
In onderstaand dorpsgedicht gaat over de provinciale weg die Mariënheem in tweeën deelt, het lawaai van het verkeer, de drukte die dat met zich meebrengt en de moeite om van de ene naar de andere kant van het dorp te komen. Ik geef toe dat de leefbaarheid is toegenomen sinds de maximumsnelheid van 80 naar 50 kilometer per uur is teruggebracht. En natuurlijk is er al zo lang ik in Raalte woon, de fietstunnel. Maar soms denk ik: het blijft een gespleten dorp. Of zegt dat vooral iets over (het Mariënheem in) mijn hoofd.
Oversteken
In dit hoofd huist Mariënheem.
De N35 ruist er oeverloos
tussen beide hersenhelften:
De stemmen in mijn grijze cellen
schreeuwen om het hardst.
Of het alsjeblieft iets zachter mag.
Wat minder vaart, minder lawaai,
zodat ik zonder ongelukken
eindelijk de oversteek kan maken
van mijn gevoel naar mijn verstand.
De omgekeerde route heeft mij niets gebracht.
Oké, bijna niets bedoel ik dan.
dinsdag 10 april 2012
donderdag 8 maart 2012
Jaap
Mijn jeugd heb ik doorgebracht in Angelslo in die tijd een moderne woonwijk in Emmen, die vooral bevolkt werd door fabrieksarbeiders en hun gezinnen.
Eén van mijn eerste vrienden was Jaap Munneke, een stoere blonde krullebol. Hij durfde dingen die niemand durfde. Het woord ‘streetwise' bestond nog niet. Maar Jaap zou het bij wijze van spreken hebben uitgevonden. Bij het afscheid van de lagere school vertelde meester Westerhof dat hij in ieder geval één jongen nooit zou vergeten. Drie maal raden wie dat was.
Ik ben Jaap ook nooit vergeten. Dat had onder andere te maken met het feit dat wij beiden als linkshandige jongens zijn begonnen in klas 1. Ik schrijf nog steeds met links en hoewel ik hem na de lagere schoolperiode nooit meer gezien heb, weet ik zeker dat hij zijn pen in de rechterhand houdt.
Jaap Munneke
Jaap zat naast mij in de eerste klas
van de Maranathaschool in Angelslo.
Zijn liefde voor juf Rozema was
van korte duur, omdat zij met rood
het eerste woordje dat hij schreef
met links, ontsierde met een rode streep.
Nooit heb ik begrepen waarom ik gespaard bleef,
want ook ik begon met de verkeerde hand.
Ze keek mij aan en lachte lief
Ik schreef verder, zij liep langzaam door.
Juf Rozema, waarom maakte u mij zo speciaal?
Jaap werd de eerste vriend die ik verloor.
Eén van mijn eerste vrienden was Jaap Munneke, een stoere blonde krullebol. Hij durfde dingen die niemand durfde. Het woord ‘streetwise' bestond nog niet. Maar Jaap zou het bij wijze van spreken hebben uitgevonden. Bij het afscheid van de lagere school vertelde meester Westerhof dat hij in ieder geval één jongen nooit zou vergeten. Drie maal raden wie dat was.
Ik ben Jaap ook nooit vergeten. Dat had onder andere te maken met het feit dat wij beiden als linkshandige jongens zijn begonnen in klas 1. Ik schrijf nog steeds met links en hoewel ik hem na de lagere schoolperiode nooit meer gezien heb, weet ik zeker dat hij zijn pen in de rechterhand houdt.
Jaap Munneke
Jaap zat naast mij in de eerste klas
van de Maranathaschool in Angelslo.
Zijn liefde voor juf Rozema was
van korte duur, omdat zij met rood
het eerste woordje dat hij schreef
met links, ontsierde met een rode streep.
Nooit heb ik begrepen waarom ik gespaard bleef,
want ook ik begon met de verkeerde hand.
Ze keek mij aan en lachte lief
Ik schreef verder, zij liep langzaam door.
Juf Rozema, waarom maakte u mij zo speciaal?
Jaap werd de eerste vriend die ik verloor.
vrijdag 17 februari 2012
HEETEN
Elk weekend neem ik met mijn lief een retourtje Heeten. Niet met de buurtbus, maar gewoon met de benenwagen.
Vanuit Raalte-Zuid rennen we naar de Veldkampsbrug. Daar keren we om en slaan de Oosterenkstraat in. Via de lamaboerderij huppelen we dan richting begraafplaats De Pleegste. Het laatste stukje gaat over het fietspad parallel aan de Overkampsweg, op naar de rotonde. Dan nog een sprintje, bijna thuis.
Vanaf het moment dat ik in Raalte woon heb ik een zwak voor de huisjes bij de Veldkampsbrug. Ik vind het een wonderlijk punt waar vele wegen samenkomen. Eén van die mooie plekjes aan het Overijssels Kanaal. Ik zou er zo willen wonen … natuurlijk met mijn lief en met al onze zeven kinderen. Het retourtje Heeten is dan overbodig. Maar we nemen vast wel eens de buurtbus naar Raalte. Die draait dan vast en zeker op volle toeren.
Huis aan de Weseperweg in Heeten
Het eerste stuk tot aan de Derksbrug
schiet er van alles door mijn hoofd.
Alledaagse beslommeringen komen
zonder samenhang of doel voorbij.
Dit is blijkbaar wat mij bezighoudt.
Maar verderop over het karrenspoor
langs het kanaal, wanneer ik ademhaal
in het ritme van mijn benen, en mijn schoenen
naar oneffenheden speuren, dan voel ik
dat ik ren. Niets anders doet er toe.
Mijn ogen gaan intussen voor mij uit,
zien voor elke bocht het volgend uitzicht al.
Ook de toekomst ligt niet meer verscholen:
In de verte staat het huis waar ik ooit wonen zal.
Jij lapt de ramen, ik doe de tuin, of andersom.
Vanuit Raalte-Zuid rennen we naar de Veldkampsbrug. Daar keren we om en slaan de Oosterenkstraat in. Via de lamaboerderij huppelen we dan richting begraafplaats De Pleegste. Het laatste stukje gaat over het fietspad parallel aan de Overkampsweg, op naar de rotonde. Dan nog een sprintje, bijna thuis.
Vanaf het moment dat ik in Raalte woon heb ik een zwak voor de huisjes bij de Veldkampsbrug. Ik vind het een wonderlijk punt waar vele wegen samenkomen. Eén van die mooie plekjes aan het Overijssels Kanaal. Ik zou er zo willen wonen … natuurlijk met mijn lief en met al onze zeven kinderen. Het retourtje Heeten is dan overbodig. Maar we nemen vast wel eens de buurtbus naar Raalte. Die draait dan vast en zeker op volle toeren.
Huis aan de Weseperweg in Heeten
Het eerste stuk tot aan de Derksbrug
schiet er van alles door mijn hoofd.
Alledaagse beslommeringen komen
zonder samenhang of doel voorbij.
Dit is blijkbaar wat mij bezighoudt.
Maar verderop over het karrenspoor
langs het kanaal, wanneer ik ademhaal
in het ritme van mijn benen, en mijn schoenen
naar oneffenheden speuren, dan voel ik
dat ik ren. Niets anders doet er toe.
Mijn ogen gaan intussen voor mij uit,
zien voor elke bocht het volgend uitzicht al.
Ook de toekomst ligt niet meer verscholen:
In de verte staat het huis waar ik ooit wonen zal.
Jij lapt de ramen, ik doe de tuin, of andersom.
woensdag 4 januari 2012
JAARTELLING
ik nam mij voor de tijd te tellen:
één jaar lang minutieus
ruim dertig miljoen seconden
toen het leven even tegenzat
leek het tellen kinderspel.
de tijd vertraagde. uit mijn mond
rolden de cijfers één voor één.
de wijzers lopen de getallen langs
ook nu het geluk mij opzoekt.
tijd vergeten is ultiem genot.
één jaar lang minutieus
ruim dertig miljoen seconden
toen het leven even tegenzat
leek het tellen kinderspel.
de tijd vertraagde. uit mijn mond
rolden de cijfers één voor één.
de wijzers lopen de getallen langs
ook nu het geluk mij opzoekt.
tijd vergeten is ultiem genot.
dinsdag 20 december 2011
Nieuw Heeten
Jozef
In de kersttijd gaan mijn gedachten vaak uit naar Jozef. En waar kun je dan als dorpsdichter beter over schrijven dan over Nieuw Heeten.
In dit Sallandse dorpje ademt alles Jozef: de Jozefschool, de Jozefkerk, het Timmermanshuis, de Ambachtstraat. En Jozef blijkt niet alleen van de oude ambachten. Nee, ook als er sprake is van moderne techniek staat Nieuw Heeten vooraan: het eerste dorp in de gemeente Raalte dat verzekerd is van aanleg van de glasvezelkabel.
Maar wie was Jozef nu echt en zou hij werkelijk trots zijn dat hij om zijn technisch inzicht en zijn timmermanskunst uitgeroepen is tot beschermheilige van de ambachtman? Misschien zou hij sommige straten en gebouwen wel een andere naam geven … Op Nieuw Heeten.
Nieuw Heeten
Nadat ik Jozef was geworden en
bij Maria bleef, omdat zij zwanger was,
raakte ik niet aan de drank.
Het had gekund, het viel mij zwaar
die vaderlijke plichten met
die zoon die alsmaar uit de pas liep.
Het viel mij zwaar dat ie in niets op mij leek,
altijd maar sprak, alleen maar sprak
en dat ie twee linkerhanden had.
Een beetje eerbied voor zijn aardse vader
en wat ontzag voor hamer en het hout:
de kribbe in de stal en het kruis van Gogoltha
Het valt mij zwaar dat ik geroemd word
om mijn technisch vakmanschap
en dat mijn naam daarom vermeld staat
op kerk en school en buurtgebouw,
terwijl het enige dat er echt toe deed
is dat ik bij Maria bleef, omdat zij zwanger was.
Gert Katerberg
Dorpsdichter van Raalte
http://gertkaterberg.blogspot.com
In de kersttijd gaan mijn gedachten vaak uit naar Jozef. En waar kun je dan als dorpsdichter beter over schrijven dan over Nieuw Heeten.
In dit Sallandse dorpje ademt alles Jozef: de Jozefschool, de Jozefkerk, het Timmermanshuis, de Ambachtstraat. En Jozef blijkt niet alleen van de oude ambachten. Nee, ook als er sprake is van moderne techniek staat Nieuw Heeten vooraan: het eerste dorp in de gemeente Raalte dat verzekerd is van aanleg van de glasvezelkabel.
Maar wie was Jozef nu echt en zou hij werkelijk trots zijn dat hij om zijn technisch inzicht en zijn timmermanskunst uitgeroepen is tot beschermheilige van de ambachtman? Misschien zou hij sommige straten en gebouwen wel een andere naam geven … Op Nieuw Heeten.
Nieuw Heeten
Nadat ik Jozef was geworden en
bij Maria bleef, omdat zij zwanger was,
raakte ik niet aan de drank.
Het had gekund, het viel mij zwaar
die vaderlijke plichten met
die zoon die alsmaar uit de pas liep.
Het viel mij zwaar dat ie in niets op mij leek,
altijd maar sprak, alleen maar sprak
en dat ie twee linkerhanden had.
Een beetje eerbied voor zijn aardse vader
en wat ontzag voor hamer en het hout:
de kribbe in de stal en het kruis van Gogoltha
Het valt mij zwaar dat ik geroemd word
om mijn technisch vakmanschap
en dat mijn naam daarom vermeld staat
op kerk en school en buurtgebouw,
terwijl het enige dat er echt toe deed
is dat ik bij Maria bleef, omdat zij zwanger was.
Gert Katerberg
Dorpsdichter van Raalte
http://gertkaterberg.blogspot.com
woensdag 14 december 2011
Raalte, K*tgehucht?
Stel je even voor: Zo'n jonge glasvezelvertegenwoordiger, je weet wel zo iemand die tegenover de Aldi ons dorp probeert op te stuwen in de vaart der volkeren. Zo'n jongen kwebbelt en krabbelt en twittert er lustig op los. Bijvoorbeeld dat-ie binnenkort voor zijn theorieexamen moet en dat-ie Raalte een k*tgehucht vindt.
Is dit nieuws?
Wel volgens een beroemde columnist van De Stentor. Raalte, een k*tgehucht? Daar voelt iemand zich op zijn pik getrap. Onze journalist fileert deze 18-jarige tot op het bot, heeft het over brainscheten en dat deze wel heel erg stinkt. Onze strenge krantenman vindt Raalte helemaal niet saai. Als spannende voorbeelden noemt hij de uit de handgelopen soapstory van de Flierefluiter en de rioolperikelen in ons avontuurljke dorpje. Aha, kijk daarmee overtuig je de mensheid en al helemaal jongeren uit het westen die nooit kranten lezen en Raalte maar een k*tgehucht noemen.
Dit stinkt naar meer!
Is dit nieuws?
Wel volgens een beroemde columnist van De Stentor. Raalte, een k*tgehucht? Daar voelt iemand zich op zijn pik getrap. Onze journalist fileert deze 18-jarige tot op het bot, heeft het over brainscheten en dat deze wel heel erg stinkt. Onze strenge krantenman vindt Raalte helemaal niet saai. Als spannende voorbeelden noemt hij de uit de handgelopen soapstory van de Flierefluiter en de rioolperikelen in ons avontuurljke dorpje. Aha, kijk daarmee overtuig je de mensheid en al helemaal jongeren uit het westen die nooit kranten lezen en Raalte maar een k*tgehucht noemen.
Dit stinkt naar meer!
woensdag 9 november 2011
de wandelaar
Misschien heeft u dat ook wel. Zomaar een persoon die je vaak ziet, niet kent en je hoofd op hol brengt. Niet uit verliefdheid, maar uit nieuwsgierigheid: Wat is dat voor iemand, waar woont hij wat doet hij voor werk? Wat houdt hem bezig? Als deze vragen opgehelderd worden, verdwijnt zo iemand vanzelf weer uit je gedachten. Wanneer dat niet gebeurd en, in tegendeel, de vragen in aantal toenemen, blijft die persoon in je hoofd rondspoken. Bij mij wel tenminste.
Ruim twintig jaar geleden: Ik studeerde in Kampen. Met enige regelmaat liep een onbekende man voor mijn huis: een (afgeschminkte) clown. Hoe de associatie tussen clown en deze brave burger tot stand gekomen is, weet ik niet meer precies. Maar in no-time fantaseerde ik een heel clownsleven bij elkaar en projecteerde dit op deze man.
In Amsterdam, waar ik in de jaren 90 woonde, fietste ‘de zanger’ door de straat. Hij passeerde steevast luid zingend mijn appartement. Ook toen ontstond in een aantal maanden een gefingeerde biografie.
En nu in Raalte is daar ‘de wandelaar’. Ik heb het idee dat ik hem inmiddels al aardig goed ken. En dat terwijl alle eigenschappen die ik hem toedicht in mijn eigen brein zijn ontstaan. Elke gelijkenis met de realiteit zal daarom wel op toeval berusten. Al is dat voor mij moeilijk voor te stellen.
De wandelaar
Hij loopt dagelijks door ons dorp
en lijkt altijd onderweg.
Wat om hem heen is, wijkt.
Hij schudt de mensen van zich af.
Zijn ogen zeggen meer
dan zijn mond ooit heeft gesproken.
De glazen van zijn bril vergroten
wat hij wandelend vergeten wil.
Volhardend maar tevergeefs.
Zo verloopt zijn leven.
Hij heeft geen vragen nodig.
Antwoorden doen er niet meer toe.
En hoe het kan, dat alleen ik hem zie,
Steeds weer, steeds vaker, ik begrijp het niet.
Ruim twintig jaar geleden: Ik studeerde in Kampen. Met enige regelmaat liep een onbekende man voor mijn huis: een (afgeschminkte) clown. Hoe de associatie tussen clown en deze brave burger tot stand gekomen is, weet ik niet meer precies. Maar in no-time fantaseerde ik een heel clownsleven bij elkaar en projecteerde dit op deze man.
In Amsterdam, waar ik in de jaren 90 woonde, fietste ‘de zanger’ door de straat. Hij passeerde steevast luid zingend mijn appartement. Ook toen ontstond in een aantal maanden een gefingeerde biografie.
En nu in Raalte is daar ‘de wandelaar’. Ik heb het idee dat ik hem inmiddels al aardig goed ken. En dat terwijl alle eigenschappen die ik hem toedicht in mijn eigen brein zijn ontstaan. Elke gelijkenis met de realiteit zal daarom wel op toeval berusten. Al is dat voor mij moeilijk voor te stellen.
De wandelaar
Hij loopt dagelijks door ons dorp
en lijkt altijd onderweg.
Wat om hem heen is, wijkt.
Hij schudt de mensen van zich af.
Zijn ogen zeggen meer
dan zijn mond ooit heeft gesproken.
De glazen van zijn bril vergroten
wat hij wandelend vergeten wil.
Volhardend maar tevergeefs.
Zo verloopt zijn leven.
Hij heeft geen vragen nodig.
Antwoorden doen er niet meer toe.
En hoe het kan, dat alleen ik hem zie,
Steeds weer, steeds vaker, ik begrijp het niet.
Abonneren op:
Posts (Atom)